Slab schrijft

Op een dag, nu een tijd geleden al, bezocht ik drie steden tegelijk
was het lot, toeval of haperend verstandelijk vermogen –
of alle drie tegelijk?

Ik baande mijn weg door evenveel wegen als weggebruikers,
verloor meer dan één pad, vond de zon en voor heel even –
ook de zin van mijn eigen klein bestaan.

Want –
Nog nooit voelde ik me zo vrij als toen,
toen ik me voorgoed verloren waande.

(Het ging aldus)
Op pad en in mijn verwarring zag ik een spiegel
in plaats van het raam van de trein waarop ik wachtte,
daarin zag ik een man die me omhelzen wou
in plaats van een man die gewoon zijn zakken pakte –
ik liet het hem toe, verdoolde en verloor mezelf.

Want –
Nog nooit voelde ik me zo vrij als toen,
toen ik me voorgoed verloren waande.

(En nog)
Ook was het de dag…

View original post 166 woorden meer

Advertenties

Het zou er wel ‘ns kunnen van komen dat woorden beelden zullen vinden…

Slab schrijft

alaska

Al van vóór mijn geboorte
droomde ik
van een hond als compagnon.

Het werd dan wel geen hond
(het wordt ook nooit wat je hoopt),
maar het werd wel vanalles –
dat is alles maar dan
in hele kleine beetjes.

Als ik eerlijk ben wist ik
op voorhand al op wat voor
hond ik sinds het hiervóórmaals
hoopte: dat was zo’n
alaska-malamute.

Want laat ons eerlijk zijn,
een hond met zo’n naam
is een droom voor elke dichter.

Nooit namelijk
kan het arme beest voldoen
aan al de beloftes die zijn naam
oproept:

AL-AS-KA-MA-LA-MU-TE!

(Ja, roep het maar)

Dát is wat wij willen.
De dichters, de dromers.
Dat is het énige dat wij willen.*

Een zo onbereikbaar mogelijke schoonheid
toch bereiken.

*(en ook wat applaus soms, of wat liefde af en toe, maar dat spreekt vanzelf)

View original post

web_WARRIOR_WERK-5331

Er zijn zo van die mensen, mensen met het hart op de juiste plaats. Ja ook in deze tijden bestaan ze nog en ze zijn met meer dan je denkt. Eén van hen is Vanessa Bossuyt. Een make-up artieste die zich inzet via haar project ‘Warriors against cancer’ ( https://warriors-project.com/ ), voor mensen die de strijd moeten aangaan tegen kanker. We vonden elkaar via mijn collega-fotografe Els Huart. Van het ene kwam het andere en vandaag hebben we een tweede reeks opnames achter de rug. Boeiend, vermoeiend, onvoorspelbaar maar met een voldoening die moeilijk onder woorden te brengen is. Misschien verwoordde Prieel, de assistente van Vanessa, het nog best toen één van de twee  dames die vandaag aan de beurt waren vroeg waarom zij  dit deed… Omdat ik vind dat ik dat moet doen antwoordde ze. Ik heb het zelfde gevoel en dezelfde drang, ook al zal niet iedereen dat weer goed begrijpen. Toch is het zo. Hierbij nog enkele werkopnames met in de hoofdrol Vanessa. De eindresultaten worden pas vrij gegeven wanneer alles afgewerkt is. Maar dat je ze ooit te zijn krijgt staat als een paal boven water.

Een huwelijk, eigenzinnig van tijdstip in het leven en in het jaar. Met hun twee eigen kleine fijne kapoenen in het huwelijksbootje  stappen maakt de winterse dag van Gwendoline en Christophe tot iets speciaals. Met toch wel wat stress staan ze voor de schepen in hetstadhuis van Kortrijk. Na het bevrijdende ‘Ja’woord begint de trip naar de heimat, Antwerpen. Het werd een boeiende bustrip…. Geniet mee met enkele fragmenten…

Ook al zijn de dagen alweer wat langer aan het worden, toch zijn de wandeltochten met de hond veelal in de duisternis. En de duisternis kan mooi zijn! Geen last van rommel die je opmerkt. Het silhouettenspel van de de bomen is niet onaardig. Banale grassen worden plots bakens in de duisternis. En met een beetje mist erbij kan dit tot andere beelden leiden die over dag bijlange niet zo interessant zouden zijn. Geniet mee en laat gerust uw mening kennen. Je hoeft het niet eens te zijn….