archiveren

Bissegem

web_WARRIOR_WERK-5331

Er zijn zo van die mensen, mensen met het hart op de juiste plaats. Ja ook in deze tijden bestaan ze nog en ze zijn met meer dan je denkt. Eén van hen is Vanessa Bossuyt. Een make-up artieste die zich inzet via haar project ‘Warriors against cancer’ ( https://warriors-project.com/ ), voor mensen die de strijd moeten aangaan tegen kanker. We vonden elkaar via mijn collega-fotografe Els Huart. Van het ene kwam het andere en vandaag hebben we een tweede reeks opnames achter de rug. Boeiend, vermoeiend, onvoorspelbaar maar met een voldoening die moeilijk onder woorden te brengen is. Misschien verwoordde Prieel, de assistente van Vanessa, het nog best toen één van de twee  dames die vandaag aan de beurt waren vroeg waarom zij  dit deed… Omdat ik vind dat ik dat moet doen antwoordde ze. Ik heb het zelfde gevoel en dezelfde drang, ook al zal niet iedereen dat weer goed begrijpen. Toch is het zo. Hierbij nog enkele werkopnames met in de hoofdrol Vanessa. De eindresultaten worden pas vrij gegeven wanneer alles afgewerkt is. Maar dat je ze ooit te zijn krijgt staat als een paal boven water.

Advertenties

naamloos-9108

Een volgende reeks opnames zijn achter de rug. Fijne dag was het! Dit mocht ik reeds online zetten van een jonge dame van dit jaar wat niet veel gebeurt daar men de verrassing hoog wil houden tot de grote dag … De zoektocht wie het is kan beginnen! Zoals je merkt kan het er best spannend, zot en vooral zalig aan toe gaan. Met beelden van vorig jaar nemen we jullie graag mee in de fantasiewereld van elk van de kinderen. Iets voor jullie? We ontdekken het graag samen met jullie!

.

B_COMMUNIE_011

Intussen is ook weer ( gelukkig ) de communiedrukte op gang gekomen. Tussen de laatste valentijn-opnames door zijn alweer een aantal stoere jongens en frêle meisjes de revue gepasseerd. Het is evident dat deze beelden nog kleine secreten zijn die nog niet vrij gegeven worden. Maar we kunnen u wel laten meegenieten van een aantal smaakmakers van vorig jaar.

_DSC6025

Nu Copain er niet meer is, zijn de wandelingen ook wel dunner gezaaid. Ik raak moeilijker van mijn stoel. Ik blijf soms ongewild aan het scherm plakken. Er zijn andere dingen die er tussen komen die me weer aan het lopen zetten. Maar dan is er toch eens een moment van vluchten. Dan raak ik weer langs rustige paden verzeild. De rust zorgt er voor dat ik kan beginnen wegdromen. Het vertalen van het dromen uit zich in volgende reeks foto’s. Heel even concreet, maar met zoveel ruimte er rond dat ze je toelaten in je eigen fantasie te vluchten. Schilderijen zijn het zeker niet. Voor sommigen zijn de foto’s misschien nog te concreet maar mij geven ze in ieder geval een fijn gevoel.