archiveren

Uncategorized

Slab schrijft

Op een dag, nu een tijd geleden al, bezocht ik drie steden tegelijk
was het lot, toeval of haperend verstandelijk vermogen –
of alle drie tegelijk?

Ik baande mijn weg door evenveel wegen als weggebruikers,
verloor meer dan één pad, vond de zon en voor heel even –
ook de zin van mijn eigen klein bestaan.

Want –
Nog nooit voelde ik me zo vrij als toen,
toen ik me voorgoed verloren waande.

(Het ging aldus)
Op pad en in mijn verwarring zag ik een spiegel
in plaats van het raam van de trein waarop ik wachtte,
daarin zag ik een man die me omhelzen wou
in plaats van een man die gewoon zijn zakken pakte –
ik liet het hem toe, verdoolde en verloor mezelf.

Want –
Nog nooit voelde ik me zo vrij als toen,
toen ik me voorgoed verloren waande.

(En nog)
Ook was het de dag…

View original post 166 woorden meer

Advertenties

Het zou er wel ‘ns kunnen van komen dat woorden beelden zullen vinden…

Slab schrijft

alaska

Al van vóór mijn geboorte
droomde ik
van een hond als compagnon.

Het werd dan wel geen hond
(het wordt ook nooit wat je hoopt),
maar het werd wel vanalles –
dat is alles maar dan
in hele kleine beetjes.

Als ik eerlijk ben wist ik
op voorhand al op wat voor
hond ik sinds het hiervóórmaals
hoopte: dat was zo’n
alaska-malamute.

Want laat ons eerlijk zijn,
een hond met zo’n naam
is een droom voor elke dichter.

Nooit namelijk
kan het arme beest voldoen
aan al de beloftes die zijn naam
oproept:

AL-AS-KA-MA-LA-MU-TE!

(Ja, roep het maar)

Dát is wat wij willen.
De dichters, de dromers.
Dat is het énige dat wij willen.*

Een zo onbereikbaar mogelijke schoonheid
toch bereiken.

*(en ook wat applaus soms, of wat liefde af en toe, maar dat spreekt vanzelf)

View original post

_dsc0320wet

Nog vier dagen en ze zijn een jaar getrouwd, Kimberly en Glenn. We nemen jullie mee in het vervolg van de dag. Na het aankleden is er steeds het ‘bang’ afwachten hoe de bruidegom zal reageren op de outfit waar zo veel energie en tijd is in gestoken en dan zijn het de foto’s die moeten spreken. De volgende momenten zijn dan telkens weer een opvolging van emotie. Om zelf ontroerd van te worden!

_dsc9858thuis

Nog 10 dagen en dan zit het eerste huwelijksjaar van Kimberly en Glenn er op. Proficiat! Enkele weken terug kregen we een mailtje binnen dat ons het hart onder de riem stak:

” Dag Carl & Ingrid

ondertussen zijn we 10 maanden verder. Vaak kijken we terug naar de zalige fotoreeks van de mooiste dag van ons leven. De -ooh’s- en de -wauw’s- kunnen we nog altijd niet onderdrukken.  Nog eens bedankt voor jullie werk!”

In deze donkere tijd van het jaar waren zij vorig jaar het licht in de duisternis. Met de nodige zenuwen en hoge verwachtingen begon hun dag reeds in de vroege uurtjes. De komende dagen nemen we jullie graag mee in hun tot nu toe mooiste dag van hun leven zoals ze zelf graag zeggen. Op onze website kun je andere beelden zien die we ook geleidelijk zullen aanvullen.

TLDS-2212Tuuli is intussen een jonge vrouw geworden. Ze stond geregeld voor mijn lens, als kleine meid, eerste en plechtige communicant en als tiener. Intussen is het een twintiger en is er de vriend en dus moeten er nieuwe foto’s komen. Na wat heen en weer gebel komen we tot een ideaal moment om Tuuli maximaal te laten genieten van wat zal volgen. Altijd wel een beetje stress natuurlijk, ook al zijn er duidelijke afspraken gemaakt. Tuuli is een gedreven jonge dame die weet wat ze wil. Ze maakte reeds een duidelijke keuze rond haar kledij zodat daar geen tijd wordt aan verloren. Tijdens de sessie toon ik heel af en toe een beeld zodat de motivatie alleen maar kan toenemen. Tot zo ver dat bij het afscheid de honger naar het resultaat echt wel groot is. Jammer dat aan zo’n mooi moment ook een einde moet komen. De glimlach op haar gezicht werkt betoverend en aanstekelijk…