Karubou Kigoma

13012011

Na een vlotte maar vermoeiende vlucht met bijhorende transfers, viel me letterlijk en figuurlijk een warme ontvangst te beurt door Marieke, Jean-Michel en een broeder. Kigoma Airport, ik stelde me daar een beetje Wevelgem Airport bij voor maar daar doe ik ons vliegveld in de achtertuin iets te veel oneer mee aan. Dit is hier wel Afrika, een stofferige landingsbaan, golfplaten met ‘Welcome to Kigoma’ en dat is het ongeveer. Dezelfde dag nog wordt er een kleine aanhef gemaakt voor het programma dat ik in de komende tijd zou kunnen doorlopen. Het lijkt veelbelovend. Na een sobere maaltijd volgt mijn welverdiende nachtrust.10 januari zit er op. Ik slaap in één blok door tot de ochtend.

Dinsdag 11 januari, in de voormiddag een boeiend gesprek met Edison, de verantwoordelijke voor Ahadi, het afstandsonderwijs in de vluchtelingenkampen. Dit nu helemaal uitleggen zou me iets te ver brengen, maar dat het meer dan nuttig is, daar ben ik 100% van overtuigd. Er wordt overwogen tot een bezoek in een vluchtelingen kamp, maar als ik van anderen hoor hoe lang het duurt om daar binnen te komen, dan leg ik daar mijn hoop niet op. Over de middag middagmaal in Mandeleo, waar ik ook Ruben ontmoet, een gemotiveerde en gedreven jonge gast. Ik kan er wat sfeerbeelden maken. Sneller vermoeid dan ik dacht, zodat de nachtrust zeker niet te vroeg komt. Wel eerst nog ‘ns een duikje genomen in het Tanganicameer, zalig….

Woensdag 12 januari, nationale feestdag en ik zal het geweten hebben ! Er is voorzien om om 8u30 naar Mwochaci te gaan, een weeshuis…. Finaal wordt het 11u en ik vind er Chilanga toestanden terug, behalve dat de kinderen hier wel kunnen zien. Iedereen is ‘in verlof’ ( de school is officieel 2 dagen bezig ). Ik vind er de kinderen, met één kokmadam en een voorname heer die me even rondleidt. In nog geen uur ben ik er weer weg… Over de middag en In de namiddag verblijf ik in Bangwe, waar Marieke haar stage loopt. Ik heb bewondering voor haar inzet en doorzettingsvermogen. Dit is zeker niets voor mij. In de vooravond is er een voetbalwedstrijd met Broeder Isidoor in de hoofdrol, wie kan meespelen doet dit graag, de anderen zijn gewillige supporters. Bij thuiskomst ’s avonds is er geen electriciteit, blijkbaar moet je die kopen zoals je belkrediet koop en met de nationale feestdag die loopt, schept dit problemen. Geen nood, de nachtrust kan ik nog steeds best gebruiken.

Donderdag 13 januari, een vergadering met Marieke, die gisteren had moeten doorgaan, gaat deze voormiddag door. Dit heeft mij de gelegenheid om naar de bank te gaan om wat euro’s om te wisselen…. Kwisvraag: Hoelang heeft het geduurd vooraleer de omwisseling kon gebeuren en geeft de juiste reden aan.

Ik hoop jullie maandag het vervolg te kunnen vertellen. Groeten uit een zwoel Kigoma-Tanzania

Er zijn geen foto’s te zien, want ik krijg die niet van de camera af, kaartlezer doet het niet.

Karibu Kigoma 2

14012011

Hallo,

Ik ben hier al terug. Gisteren was een dag van dubbele gevoelens want fotografisch ging het echt wel niet vooruit. Ik liep dan ook gefustreerd rond tot ik zo een beetje mijn ontgoocheling in een mailtje kwijt kon aan mijn Ingrid. En precies door dit ‘ns van mij af te schrijven gebeurde iets heel onverwachts. Door mijn onvrede te uiten, werd ik precies op mijn wenken bediend. Ik nam de weg helemaal terug naar Bangwe en ben net op tijd voor een schilderactiviteit van Marieke met haar enthousiaste gasten. In het eerstvolgende uur kan ik me eindelijk eens uitleven en zal het waarschijnlijk leiden tot een aantal goede, bruikbare beelden. Na de schilderactiviteit voetbal ik nog met een aantal van die gasten, ze vinden het best leuk en laten zich 100% opnemen door het spel. Voldaan keer ik terug naar Aqua Lodge ( mooie naam voor mijn verblijfplaats hier ) en kijk al uit naar de dag van morgen. Hopelijk is het mooi weer en gaat de zwemactiviteit door. Ik zie me er een aantal mooie beelden te maken. Ik hou jullie op de hoogte in de loop van de volgende week.

Habari za Mchana ( goede middag )

18012011

Het vervolg van deze onderneming…. vergeef me mochten er enkele fouten in staan.

Vooreerst de kwisvraag uit het eerste bericht: na een uur aanschuiven kwam ik terecht aan het verkeerde loket. Het loket waar ik naar verwezen werd was gesloten, na een halfuurtje was er leven in de keet, maar dan kon men nog geen wisselkoers geven, de fax uit Dar kwam er precies niet door. Pas na 25 minuten kon men mij finaal helpen. Dus na een uur en 55 minuten werden 100 euro’s omgewisseld naar 181.000 Tanzaniaanse Shilling.

Vrijdag

Geluiden dringen door, pam pampam, pam pampam, iemand is al geruime tijd iets in de grond aan het slaan. Er zijn de volgehouden gezangen vanuit de moskee. Het geluid van de golven van het meer die maar niet  dichter bij het hotel geraken. Getsjilp en gezang van de vogels die op de takken van de bomen dansen en dan het monotone geluid van de generatoren van de elektriciteitscentrale die al dit moois proberen te overstemmen. Je kunt ze nog het beste vergelijken met motoren van vrachtwagens die stilstaand draaien. Ik begeef me naar Bangwe, de HB in aanslag. Er dienen zich mooie beelden aan en in een snel tempo ben ik aan het werk tot de HB blokkeert. Ik neem het tweede magazijn en constateer dat het in die mate is vervormd, dat het niet meer bruikbaar is. Kreeg ik het zo mee van Aaron ? Dat geloof ik nooit ! Dit kan alleen door het transport in het vliegtuig, precies of er is iets overgereden… ik realiseer me dat ik mag blij zijn dat de HB nog volledig is… Met een geblokkeerde HB en de Nikon nog ok, maken we een mooie wandeling naar een andere kant van het meer waar de kinderen elke week naar hartenlust en zonder gevaar wegens ondiep, gaan zwemmen. Wel weer tegenslag, er is ernstige vervuiling waar totaal geen verklaring voor is, nog nooit meegemaakt krijg ik te horen, maar kan wel weer niet fotograferen… Hopelijk volgende week beter… Wat als een grauwe dag begon is geëvolueerd naar een zonovergoten namiddag en dit verrast me. Mijn kale kopje verbrand, ook mijn hals en armen. Bij de terugkeer van het zwemmen wordt er fruitsalade gemaakt. Ruben is de sponsor, anders was er geen fruit en dus ook geen salade. Met velen helpen ze en met nog meer wordt er van al dat lekkers genoten !  Bij de terugkeer uit Bangwe ga ik zelf nog ‘ns in het meer afkoelen en spartelen als een klein kind… Hier is niets aan de hand.

Zaterdag

In de voormiddag gaan we naar een vergadering van de doven. Er is een hoge opkomst. Na een introductie, mijn naam wordt voor die mensen een verwijzing naar mijn witte snor, start een geanimeerde sessie waar ik niet echt iets van begrijp maar die me door de expressie van ogen en handen me wel mooi beeldmateriaal oplevert. Mijn HB kreeg ik intussen weer aan de praat en het zou zalig moeten worden ! ( haja, er  valt niets te zien op het schermpje hé van de analoge HB ! ). Dit belooft ook voor komende woensdag wanneer ik hun activiteit -naaien en houtbewerking- ga fotograferen. In de namiddag vertrekken Marieke en ik naar Marumba waar een psychiatrisch verzorgingstehuis is gevestigd. Het was de bedoeling om om 14u hier in Aqua Lodge te vertrekken. Maar blijkbaar was er een spraakverwarring en loopt het even in het honderd… we zouden er echt wel niet meer tegen 17u geraken. Deze keer heb ik de Tanzanianen onderschat, wat telefoontjes heen en weer en ik vermoed een uur later zijn we vertrokken richting Marumba. Een betonnen weg, met om de vijf stappen vluchtheuvels-levensgevaarlijk, verandert halverwege in een hard aangereden ‘aardeweg’ die nog wat verder verandert in een aardeweg versiert met putten en bulten. Plots moeten we naar links, hoe ze het weten mag God weten, maar als gewone Westerse sterveling kan ik dat nergens uit opmaken. We vervolgen de stofferige aardeweg die vrij plotseling een sterke helling wordt, gedecoreerd met losliggende stenen en diepe erosiegeulen. Zelf zie ik me met een 4X4 hier moeilijk door te komen. Onze taxichauffeur, een grote stoere bink, onverstoorbaar achter zijn stuur, doet het met zijn Toyota Mark II. Nu begrijp ik waarom hij bij het vertrek eerst nog een ‘kriek’ is gaan zoeken…

Bij aankomst volgt er een rondleiding in het dorp met halte op de markt. We zitten gewoon te kijk op een bank die ons is aangeboden door één van de marktkramers. Vele kinderen staan rond ons… Muzungoe, Muzungoe ( het zal wel niet juist zijn geschreven, maar betekent blanke ) en dan een geschater van jewelste… ik voel me even een deel van het rariteitenkabinet uit één of ander circus van vroeger. Voor het vallen van de duisternis zijn we terug bij de broedergemeenschap waar we vriendelijk en gemoedelijk worden ontvangen.

Zondag

Na het ontbijt wordt er naar de kerk gegaan en het is er koud. Ik vermoed dat ik daar mijn huidige loopneus en niesbuien heb aan overgehouden. Ik hang wat rond en maak wat foto’s. In de namiddag gaan we naar het verzorgingstehuis en krijgen we rondleiding van broeder Willaert ( ben eigenlijk niet zeker of het de juiste naam is, maar dit doet er hier niet toe ) en ik verzorg de opgelegde foto’s. Bij de terugkeer naar het broederhuis, dool ik nog wat rond en met een aantal kleine mannen maak ik nog een aantal leuke beelden. Heel even heb ik ze onder controle, tot er weer te veel worden en de karatebewegingen weer de bovenhand nemen. Dan stop ik er ook meer. Ik keer terug. De broederlijke gezangen overstijgen moeizaam het geronk van de generator. De duisternis valt in. Marieke neemt een ‘douche’ en vraagt of ik shampoo bij heb !?  Ze zou toch beter moeten weten, ik heb twee tassen met fotomateriaal en een pyjama en een tandenborstel, -paste in een wegwerpwashandje van kruidvat mee. We zijn toch maar twee nachten weg niet ?

Maandag

Weer niet zo’n beste nacht achter de rug. Onrustig, verstopte neus, niezen, opstaan, allemaal dingen die ik niet gewoon ben. Het ontwaken van de dag, van doodse stilte naar een haan die kraait, vogels die beginnen te tsjilpen, piepende kuikens op stap met hun moeder, een zoemende hommel, geluiden van mensen in de verte en deuren die beginnen te kraken. Broederlijke gezangen overstijgen al dit moois, maar ook dat is de moeite waard….  Toch een beetje het paradijs ?

Broeder Mark komt ons oppikken om via een mooie, overweldigende wandeling terug te keren naar het psychiatrisch verzorgingstehuis waar ik behoedzaam de patiënten begin te fotograferen. Eerst met de HB en zeker weten dat het hier en nu bingo zou moeten. Marieke en ik laten ons niet terug voeren en kiezen er voor om zelfstandig via al dat moois terug te keren naar het huis van de broeders. Ze staat er verwondert van hoe vlot we terug zijn niettegenstaande we niet voor 100% dezelfde weg terug nemen. ‘ Met mijn papa zou dat niet waar geweest zijn zulle ‘ Neemt niet weg Jo dat ze jou zeker waardeert, maar hier scoor ik precies wel beter !

Bij aankomst in Aqua Lodge gaan we nog iets ( een Fanta ) drinken in het café en geraken in een vlot gesprek. Er zit een madam met visie voor mij !

’s Avonds na het eten bespreek ik de computer voor de volgende dag. We, Marieke, Linde en ik geraken nog in een diepgaand gesprek. Samenleven, trouwen, scheiden, kinderen. Door hun studiekeuze en werk ondervind ik toch een ander kijken of wordt ik dan toch oud ?  Mijn vrouwke zou ik voor geen geld willen missen en bij uitbreiding al wie mij zeer dierbaar is nietwaar jongens, ouders en zelfs schoonmoeder …  en er zijn er nog zo veel meer die ik hier niet kan vernoemen anders wordt dit veel te lang… sentimentele jongen toch ?!

Dinsdag

De verrassingen zijn de wereld nog niet uit ! Morgen naar aanleiding van Ahadi naar een vluchtelingenkamp. Dit is wat broeder Bernard me laat weten. Let op, in deze context moet je een vluchtelingenkamp niet voorstellen als een tentenkamp, maar als een gesloten dorp. Alleen de prijs valt me wat tegen, 120 euro voor de brandstof. Heel even overweeg ik het niet te doen, maar aangezien er dan toch zo vlot een toelating is verkregen wil ik de man niet ontgoochelen. Ik hoop dat het de moeite loont.

Ik hoop jullie vrijdag ek verder te informeren intussen zijn reacties altijd welkom. Dit houdt het ook voor mij levendig.

De Kampdag

20012011

Woensdag 19 januari 2011

Dit deel schrijf ik op donderdag en niet meer de dag zelf om afstand te kunnen nemen van de dingen die gebeurden. Het flitst me door het hoofd dat elk verhaal, bijbels of niet, altijd een reflectie is van een gebeurtenis beleefd door de auteur. In wezen verschilt deze tekst dan ook in niets tov een goede foto. Een eigen interpretatie van de werkelijkheid. Mijn werkelijkheid.

We, Baba de chauffeur en ik, zijn afgesproken ’s morgens om 6u. Ik zit met een verstopte kop, maar dat neemt niet weg dat ik voor de eerste keer zelfs een kwartier  voor tijd klaar ben. Je weet maar nooit dat we wat vroeger kunnen vertrekken. Om 7u30 stipt klinkt de claxon van Baba’s 4×4 over Aqua Lodge. Doodgewoontjes stap ik tot aan de wagen, begroet Baba, vraag hem of we Edison ( de verantwoordelijke voor het Ahadiproject ) moeten ophalen, stap in en weg zijn we. Don’t worry, be happy. Ik laat mijn oog vallen op de fuelindicatie. Ze staat op vol. Ik maak me de bedenking dat het voor 120 euro zo wel mag zijn. Die 120 euro ligt me nog zwaar op de maag, maar ja, na deze rit zal daar wel niet meer veel van overschieten bedenk ik dan. Alsof Baba mijn gedachten kan lezen, overhandigt hij mij het bewijs van de tankbeurt. 240 000 TShilling, 133 liters fuel.

We pikken Edison op aan zijn huis. Naar de normen van hier toch wel een villatje met een veel te dicht gebouwde afschermingsmuur. Het heeft me een beklemmend gevoel. De begroeting is hartelijk en weg zijn we. Je vergelijkt de weg die we zullen afleggen maar met een nationale weg in België, zonder rode lichten, drempels, zebrapaden, verkeersborden en reclameborden maar wel met ( op de eerste 50km betonweg na ) hard aangereden dieprode aarde met meer of minder al of niet diepe putten, een 4X4 waardig !  Baba leidt zijn Toyota ( zijn er hier eigenlijk nog wel andere merken ? ) met ongeziene souplesse en nonchalance over de weg. Hij ontwijkt, vertraagt en trekt op als de beste rallyrijder. Hij is zijn eigen copiloot want hij kent de weg zoals geen ander.  Vooraan zullen ze wel iets confortabeler zitten dan ik op mijn te dun achterbankje waar ik goed dooreen wordt geschud. Over  verkeersveiligheid, verkeersvriendelijkheid, zwakke weggebruiker en veilig inhalen zullen we het nu even niet hebben. Laten we het gewoon bij de bedenking houden dat er nog veel werk aan de winkel is. Er dienen zich mooie en snelveranderende landschappen aan. Ik laat ze inbranden op het netvlies en geniet niettegenstaande de snelheid waaraan we ze voorbij vliegen. Van fotograferen is geen sprake. Geen enkel VR-systeem kan hier de dans van de putten ondervangen. Rode huisjes met rieten of golfplaten daken rond en onder lage begroeiing, venijnige hellingen die abrupt worden onderbroken door erosie, kleine akkerpartijen, kinderen die zich wassen in plassen, kinderen die drinken uit diezelfde plassen, vrouwen met takken, emmers of manden op hun hoofd, een kleine op hun rug en soms nog in elke hand een tas. Het flitst me door mijn hoofd dat dit toch sterk vrouwen moeten zijn, zowel fysiek als mentaal.

Na de ‘rust’ van het landelijke worden we plotseling ondergedompeld in een stedelijke drukte. Kasulu, een stad met winkelstraten en markten. Geen K in Kortrijk maar wel A van aarde in Kasulu. Naast traditionele en levensnoodzakelijke dingen kun je er naar hartenlust fotokopiëren, elektrische apparaten aanschaffen, matrassen, alles voor de huisinrichting. Er zitten zelfs drie fotografen op korte afstand van elkaar op klanten te wachten. Edison moet ook nog fotokopiëren. Hij heeft wel geen geld bij dus speel ik sponsor van de dag. Graag gedaan, een ‘dank u’ zou een Europeaan waarderen.  Het is 10u en er wordt beslist dat het misschien wel tijd is om een hapje te eten. Tenslotte zijn we  reeds geruime tijd onderweg… We stappen een lokaal ethablisement binnen, op een terras een aantal ‘hutjes’ waar je met een aantal mensen kunt tafelen en als het begint te regenen hoef je niet te vluchten en schijnt de zon dat zit je niet te stoven. Er wacht ons een Afrikaanse ontvangst. Naar Europese normen, niet vriendelijk, met enige tegenzin, nors. Naar Afrikaanse norm, zonder schijnheilig te doen zoals Edison beweert nadat ik hem daar attent op had gemaakt. ’t Is maar hoe je het uitlegt nietwaar. We gaan alle drie voor wat ik zou omschrijven als een ‘bouillonsoep’ met daarin vlees, patat, banaan – de groenteversie – en een zelf toe te voegen iets van oranje – rode kleur, citroen en of zout. Onbewust moet ik aan Lennart denken, ik kan me zo zijn reactie voorstellen.  Ik ga voor het experiment, het toevoegen van het oranje – rode iets, dat hallucinant pikant blijkt te zijn. Edison en Baba zitten te gniffelen. Het werkt echter wel goed voor mijn verstopte kop. Het is trouwens lekker. We krijgen er nog twee harde pannenkoeken bovenop en de combinatie werkt. De rekening volgt, slingert even over tafel en is toch voor mij. Ahja, Edison heeft geen geld bij en van Baba verwacht je niet dat hij gaat afdokken. Fotokopieën, dit, de 120 euro, ik mag dan al wel ‘de rijke blanke man’ zijn, a, dit is niet zo en b, dit kan op een andere manier worden aangebracht. Ik hou niet van voldongen feiten en dit zorgt voor, van mijn kant toch, bezoedelde indrukken. Goede afspraken vermijden dit soort situaties.

We vervolgen onze weg die er niet beter op wordt. Baba blijft onverstoorbaar gas geven.  Het landschap verandert. De bebossing wordt intenser. De bomen zijn net hoog genoeg om huisjes onder te verbergen. Aan de poort van het kamp  wordt de wagen ingeschreven. Een aantal meters verder gaat Edison zijn permitstempel halen. Er wordt mij aangemaand te blijven zitten. Alles is onder controle. Zonder het echt aan te voelen zit je in het vluchtelingenkamp. Zware rode klei/aarde, rode huisjes met rieten daken en zonder bevloering, her en der waterkranen, basis scholen – de kleinste die we aandoen heeft 1260 kinderen! – secundaire scholen, kerkjes allerhande – God komt waar je niet staan kunt, weinig of geen grassen – wat moet dit worden als het hier begint te stortregenen ? We houden op een aantal plaats halt, zodat Edison zijn werk kan doen en terwijl probeer ik een aantal indrukken fotografisch vast te leggen. Op een ingehouden manier. Niet gemakkelijk want hoe zie je in een beeld dat dit een vluchtelingen kamp is. Niet dus want het verschilt in niets met bijvoorbeeld het dorp in Marumba van vorige zondag. Je kunt het enkel vermoeden omdat de huisjes dichter bij elkaar staan. Ik wil vooral vermijden dat ik in geen tijd honderden kinderen rond mij hangen heb en het lukt me nog ook. Tot we natuurlijk op de basisschool landen maar dan vind ik het ook niet  meer erg. De directeur met zijn kinderen rond hem, die het de max vinden om op de foto te gaan. Er zullen er wel zijn die dit een cliché beeld zullen vinden, maar het is de juiste vertaling van de situatie. En trouwens, dan moeten ze het maar zelf komen doen. Ik wil gerust nog wat briefing meegeven. Het kamp is er van rond 1996 als ik alles goed heb begrepen. We zijn intussen 15 jaar later. Ik maak me de bedenking dat de kinderen die daar zonet het Congolese volkslied uit volle borst aan het meezingen waren geen enkele binding met het land hebben. Geen binding met Congo of het is van horen zeggen, geen binding met Tanzania, het enige wat ze kennen is het kamp. Als je het wilt hebben over homeless of zonder identiteit, is het dit dan niet?

Na een uur of twee, ik weet het niet juist want heb de klok niet in de gaten gehouden, beslist Edison dat het wel is geweest. We keren terug. Zo vlot als we zijn binnengeraakt nog veel vlotter zijn we weer buiten, geen formaliteiten meer, niets. Zeer onafrikaans. Er zit een volumineuze ‘oudere’ dame mee in de wagen die we een heel eind buiten het kamp afzetten. Ik begrijp er niets van. Hoe kwam ze in het kamp ? Hoe gemakkelijk ga je uit het kamp ? Formaliteiten ? Wie is ze ? Congolees ? Tanzaniaan die ging gaan shoppen in een kamp ?  Het brengt me allemaal een beetje in de war. Ik stel geen vragen  en wens de dame het beste en dat meen ik nog ook.

In Kasulu aangekomen wordt er weer beslist dat het etenstijd is. Dit vind ik niet meer kunnen en beslis er een stokje voor te steken. Ik heb geen honger ( en het is nog waar ook ) en zeg dat ik me niet zo goed voel ( dit is een halve waarheid, ik ben beter dan deze morgen maar zeker nog niet ok ). Ik hou het bij een drankje. Edison zijn maag is ook niet ok en beslist om een drankje mee te drinken met mij. Baba trekt het zich allemaal niet aan en eet alsof hij in dagen geen eten heeft gekregen. Edison en ik zitten te filosoferen, redeneren over de situatie in het kamp en bij uitbereiding de regio. Hij is zeker geen US-lover. Het begint pijpenstelen te regenen. Ongewild gaan mijn gedachten naar het kamp. We vertrekken en nemen een heer mee. Over de rekening moet ik het jullie niet vertellen zeker. Juist. Het maakt me wat grimmig.

De terugweg is niet anders dat de heenweg. Landschappen worden anders, ander licht, de zon is  reeds een stuk opgeschoven, de wolken tekenen zich af tegen het blauw van de hemel.  Mooi, te mooi om waar te zijn, in schril contrast met de werkelijkheid voor de mensen op het land. Er is nogal wat ravage onderweg, een grote bus met pech, twee minibusjes met een platte band ( een wonder dat het er maar twee zijn ), een 4×4 met pech en Baba, die blijft maar vliegen over de weg. Heel even houden we halt om inkopen te doen – hoezo is er dan toch cash aan boord ? Vrouwen met manden in hun handen en kinderen op hun rug verdringen zich rond de auto. Hun luidkeelse aanbevelingen overstemmen het geronk van de motor. Baba kent zijn weg. Het is duidelijk niet de eerste keer dat ze hier halt houden. Hij is onverstoorbaar en streng in zijn keuze. Ik vraag me af wat zijn keuze bepaald. De vrouw ? Ik zal het wel nooit weten. Hij laat de wagen ‘vol’ en we vervolgen onze weg. Met de heer valt geen woord, raar. De fuelaanduiding staat op nog meer dan half vol. Het flitst door mijn hoofd dat ik wel 60 euro te veel heb betaald. Een bedrogen gevoel komt boven. Fuel, fotokopie, restaurant, nog eens restaurant, het ruikt me net iets te veel naar profiteren… Ik zag wat ik zag en hoorde wat ik hoorde en dat pak je me niet af of ben ik aan het overdrijven. Om 18u ruim voor het donker wordt ik weer gedropt aan Aqua Lodge. Er zit een helse dag op.

Marieke en Linde komen net van Bangwe aan waar ze een reuze dag hadden. Stomverbaasd kijken ze me aan. Nu al terug ? Ja nu al terug. We gaan samen iets drinken en vertellen onze dag aan mekaar. De mail wordt nog ‘ns gecontroleerd vanaf Linde haar computer ( waarvoor dank ). Mijn vrouwke is goed bezig terwijl ik hier ben. Ze verdient nu al een kus en een bank vooruit, maar ze zit al op de eerste bank !?  Op de blog wordt fijn gereageerd waarvoor dank en weet dat het goed doet. Voor het eerst val ik snel in slaap. Eindelijk eens een goede nachtrust ?

Bingo in het Quadraat

22012011

Biongo in het Quadraat !!! We schrijven donderdag 20 januari 2011, het werd eindelijk eens een doenbare nacht. Bingo met de gezondheid en bingo met het werk ! Vandaag zijn er beelden gemaakt waarvan ik weet dat het toch wel goede zouden moeten worden ! Ik weet niet of het komt door de klaagzang die uit de moskee komt of door de gratie Gods. Maar in ieder geval, de activiteit die Ruben voor mij reserveerde, de Engelse les die hij gaf en de drink achteraf met deze leerlingen waren elk op zich goddelijke momenten. Of het licht zat goed of de ogen deden hun werk of de beweging klopte of een combinatie van dit alles. Nu heb ik hoge verwachtingen en zeker voor de HB beelden. Ik zou nu al aan het ontwikkelen willen gaan ! Net voor het verlaten van Mandeleo, ontmoet ik nog Edison samen met zijn vrouw. Ik laat me ontvallen dat ik me terug niets beter voel dan gisteren en ik het tof zou vinden om de oliefabriekjes die we gisteren voorbij reden eens te kunnen fotograferen. Hups, GSM bovenhalen, belletje slaan en het is geregeld. Het wordt morgen een drukke dag, 8u30 oliefabriekjes, 9u30 dovenprojecten in de namiddag zwemmen… Schoner kan een dag niet eindigen denk je dan. Op de terugweg klampt een jonge gast mij aan die ik in de loop van de dag ook al had opgemerkt.. Zijn verhaal is zo verward dat je bijna zou geloven dat hij is ontsnapt uit de heuvel van Marumba! Onze wegen scheiden aan Aqua Lodge. Ik laat Marieke en Linde delen in mijn geluk. Beiden zijn dan ook blij voor mij… ‘ ‘k herken joun were ‘ zegt Marieke. Ik wil me nog ‘ns overgeven aan de zachte deiningen van het Tanganicameer, maar dat is buiten de nachtwaker gerekend. Ook hij klampt mij aan in een moeilijk verstaanbaar Engels. Ik versta er weinig tot niets van. Ik hoor enkel telkens weer Marieke haar naam vallen en roep haar dan ook ter hulp. Het blijkt te gaan om een project in Odjidji rond kinderen die in een garage werken… zo maak ik er uit op. Het lijkt me interessant maar ik kan de man niets beloven want mijn voormiddag van morgen zit prop vol. Wat verweest blijft de man achter. Hij roept me nog na dat hij tot God zal bidden opdat ik er toch zou raken. Na het avondmaal besluiten de meisjes en ik om nog een filmpje te delen die Marieke mee kreeg op een externe harde schijf van haar zus. Dan is Marieke’s kamer ook altijd de filmzaal maar die bleek nu toch iets te rommelig om ons daar met z’n drieën te nestelen, zodoende werd mijn kamer omgetoverd tot filmzaal. Linde koos de avonturenfilm en elk op zijn manier lieten we ons onderdompelen in het verhaal. We genoten. Hopelijk wordt het nu nog helemaal perfect met een normale nachtrust want morgen kondigt zich druk aan. Vrijdag 21 januari 2011 Hoe dichter we bij het einde komen, hoe beter alles begint te lopen. Zo ook het slapen. Ik loop op wolkjes, maar van korte duur. Marieke, die vandaag eens lang ging uitslapen, komt met kleine oogjes aankloppen. Ze kreeg telefoon met de melding dat de bezoeken aan de dovenprojecten niet kunnen doorgaan. Ik stel allang geen vragen meer, het had te mooi geweest indien het programma van de dag zou worden gerespecteerd…. Laat staan dat je hier een weekprogramma zou opstellen !!? Het flitst onmiddellijk door mijn hoofd dat de nachtwaker ferm moet hebben gebeden ! Ik zou er wel kunnen moeten komen nu ik plotseling een hele tijd over heb. Om 8u30 ben ik op de plaats van afspraak om naar de oliefabriekjes te gaan. Om 9 u beslis ik om het heft zelf in handen te nemen en heb geluk juist Jean-Michel tegen het lijf te lopen. Ik hang wat de clochard uit en zeg dat ik mijn afspraak miste en dat ik naar Odjidji wil om het project van de nachtwaker te fotograferen. Maar hoe moet ik die in Godsnaam vinden ? Gsm komt boven, een belletje en even later komt Baba, die eigenlijk Baboe blijkt te zijn, aangereden. Met de rest van mijn 120 euro fuel wordt ik gratis deze rit aangeboden. Nog maar net vertrokken kruisen we mijn eerste afspraak. Blijkbaar kent Baboe de man. Er is wel altijd iemand die iemand kent heb ik intussen door en vandaar dat de tamtam/sms zeer snel kan gaan. De man die moslim blijkt te zijn, springt in de wagen en als een wervelwind leid hij mij door het ‘industieterrein’. Hij sleurt me van de ene machine naar de andere, van de ene zeep naar de andere. Hij denkt nu echt wel dat ik daar in geïnteresseerd ben… natuurlijk niet, wel in de mensen en hun werkomstandigheden die niet te doen zijn, maar dat laat hij mij natuurlijk niet in beeld brengen. Trouwens ook de mensen zijn niet happig. Ze zijn zich duidelijk bewust van hun situatie. Ik probeer een aantal beelden te stelen maar ver kom ik er niet mee. Ik haspel het ding af in nog geen kwartier en weg zijn we naar Odjidji. Jammer. Ik maak me de bedenking hoe je het hier aan boord moet leggen om daar toch een geëngageerde documentaire reeks rond te kunnen maken. Het is zeker te doen, de omstandigheden, de mensen… de beelden liggen er voor het rapen, maar je kunt er niet aan ! Onderschat ook de mensen niet, ze kennen de impact van het beeld. Sommigen zeggen zelfs dat je rijk wordt van hun kop op papier… ‘ t is maar hoe je de term rijk natuurlijk invult. Nick Brandt mag blij zijn dat de olifanten nog geen geld vragen om op zijn fantastisch werk te staan !!! We zetten onze rit verder zonder onze gids van daarnet. De nachtwaker woont blijkbaar in Livingstone road. Net waar de Vlaamse kasseiklassiekers veranderen in terug hard aangereden rode aarde komen we aan bij de garage. Wat kijk ik verbaast wanneer ik helemaal geen autowrakken en brommers zie staan, maar gewoon ik een kleine ruimte staar waar dertig paar tintelende oogjes mij staan aan te gapen. De nachtwaker heeft een brede glimlach op zijn gezicht. Zijn gebeden zijn verhoord. Wanneer de eerste ontnuchtering is verwerkt, wil ik er nu ook wel het beste van maken. Ik start met het grootste cliché beeld dat je hier kunt maken, maar dan geraak ik in overdrive en met een aantal kleine ingrepen probeer ik de hele situatie naar mijn hand te zetten. En het lukt nog ook ! Een aantal portretten zou echt wel ok moeten worden en met het gedrum die er op volgt van kinderen die ook op de foto willen , kan ik een aantal mooie varianten maken. Voldaan keer ik terug naar Kigoma en moei mij zeker niet in het gesprek tussen Baboe en Jean – Michel. Even zit ik op een andere planeet nog nagenietend van dit mooie moment. Ik laat me in het centrum afzetten bedank de beide heren en ga mijn vlucht van zondag confirmeren. Ik ga ook binnen in het internetcafé dat op dezelfde verdieping ligt en doe er een kwartier over om drie lijnen naar thuis te typen.. hun internet laat me in de steek. Gelukkig kennen ze er mij al een beetje, dat zie je aan de zachte glimlach die je toegeworpen krijgt bij het binnenkomen, en rekenen ze me maar een kwartier aan. Samen met de meiden en Ruben ga ik Afrikaans westers gaan eten. Ik ga voor friet met kip, eetbaar, betaalbaar en met een fruitdessert er bovenop. Lekker meegenomen. De meisjes gaan zich dit weekend installeren in Bangwe, wat maakt dat ik geen PC heb om mijn verhaal af te werken. Zonde. Dan wordt het schrijven en hopelijk heb ik thuis de tijd om dit toch af te werken. Met de gasten van Bangwe gaan we weer zwemmen, op dezelfde plaats als vorige week. Deze is ideaal voor die jongeren en we hopen dat de vervuiling al is verdwenen. Bij het vertrek willen de broeders niet mee. Dit uiten ze door gewoon op hun luie kont te blijven zitten/hangen onder de boom. Daar staan we dan Marieke, Linde en ik. Het probleem ? Omaré, de doofstomme en kreupele jongen die moet worden gedragen en daar heeft niemand zin in !!! En die zwempartij is voor hem dan nog de beste therapie !!! Om hun onverantwoorde houding te onderlijnen, draai ik mijn fototas om mijn buik – die is verdorie toch niet licht en neem de klein knaap op mijn rug. Zijn ogen blinken als knikkers ! De geluiden die hij maakt, het geschater bij het ‘paardje rijden’ maken de wandeling dragelijk voor mij. Ik zweet als zot. Eén van de socials die mee is ( jongeren met een sociale handicap ) neemt halverwege mijn fototas over. Dat maakt de rest van de wandeling dragelijker. Eenmaal aangekomen constateren we dat de vervuiling natuurlijk nog niet is weggetrokken. Hoe konden we zo naïef zijn ! Met enige tegenzin beslis ik mee te gaan in het sop. Alles voor een goede foto ! Ik word misschien ook nog opvoeder … na de zwempartij haal ik Omaré uit het water waar hij zielsgelukkig was, kleed hem aan, zet hem terug op mijn rug en zet het op een lopen. De socials zorgen voor mijn materiaal. Terug in Bangwe STAAN een aantal broeders klaar in voetbalplunje om te gaan sjotten… zou je nu niet doodvallen ?! Ik zou weten wat schrijven in mijn eindrapport mocht ik Marieke of Linde zijn. Maar goed ik ben maar een fotograafke dat even voorbij komt. ’t Was zeker op het verkeerde moment ! Op de terugweg naar Aqua Lodge loop ik nog ‘ns binnen op ‘Bangwe beach’, de plaatselijke discotheek aan het strand waar Ruben zijn gasten een afscheidsdrankje aanbiedt. Een groepsfoto en weg ermee. Het is een beetje leeg ‘thuis’ komen, wetende dat ik mijn verslag niet kan afwerken, niet met de meiden kan kletsen. Terwijl ik wat rond hang, schiet het mij plots te binnen dat ik het beeldje dat ik bestelde nog moet gaan halen. Ik loop de helling op tot bij de beeldhouwer. Dit is de eerste keer dat ik hier loop ! Mogelijks is hij al weg. Niet natuurlijk want hij is nog bezig aan de finale afwerking. Ik leg hem met handen en voeten uit dat ik mijn fototoestel nog ga halen want ik wil nog wel een portret van deze artiest. Terug lopen, want je wilt die mensen niet laten wachten, naar beneden gaat iets vlotter dan terug naar boven. De man zit geduldig te wachten tot ik terug ben, je hoeft hier niet te lopen. Na veertien dagen zou je toch al iets meer Afrikaans mogen denken ! Ik ben echt tevreden, laat dit uitgebreid merken en heef hem 10% meer bij de afrekening want dit was toch wel een koopje. Ik maak nog een foto van hem en de broers die net zijn aangekomen en verdwijn blij met het resultaat. Aan het avondmaal bij twee broeders hebben we nog een diepgaand gesprek rond religie en kerk. Jammer dat ik niet altijd hun Engels versta. Op mijn kamer ervaar ik voor het eerst het alleen zijn, ik mis Ingrid. Ik loop nog ‘ns door de foto’s van de dag en val dan gelukkig snel in slaap en dit voor de beste nacht sedert mijn verblijf hier. zaterdag 22 januari 2011 Met de jongeren afgesproken om eens uitgebreid te gaan ontbijten in het enige echte luxehotel. Hier op vijf passen vandaan. Tegenover de wereld daarbuiten is dit decadent maar lekker. Ik had vooraf nog een koffie bij de broeders willen drinken maar er was niemand te bespeuren, geen gedekte tafel niets, dus had ik nog de tijd om mijn dag van vandaag te overlopen… portretjes, naar de plaatselijke fotograaf om een aantal beloofde beelden te laten afdrukken, toch nog een pc zien te bemachtigen ( zie het resultaat dat je nu aan het lezen bent ), afscheid nemen van een aantal mensen rondom mij. Ook van jullie die dit verhaal met belangstelling hebben gelezen, gevolgd en er op gereageerd. Het deed deugd en het heeft me op zwakke momenten recht gehouden. Bij leven en welzijn tot in ons luxelandje begin volgende week. PS Aaron: maandag ek om 13u50 touch down op Belgische grond.

Zondag vertrekdag

23012011

Ik ben vroeger wakker dan voorzien. Jammer want in de komende 36 uur zal er niet veel worden geslapen. Na een ontbijt zonder broeders, de tafel stond wel gedekt voor velen maar weinigen waren gegadigden, pak ik alles in. Nu ja veel werk is dat niet. Het wordt een lange dag, de tijd gaat traag – het is lang geleden dat mij dat nog overkwam. Bovendien kondigt hij zich dan nog snikheet aan ook ! Er rest me nog 10200 shilling. Neem ik de taxi dan ben ik alles kwijt, neem ik de bus dan moet ik te voet tot het station, heb ik daar wel zin in ?  Maar dan heb ik nog overschot, drank, een banaan, internetcafe … De beslissing valt bij de bedenking dat men mij een taxi zal bellen ipv mij een ritje te gunnen met Baboe – je weet wel, de 120 euro fuel story…  Ik steek nog een afscheidsbriefje onder de deuren van de meisjes en eentje bij de sleutel voor Jean-Michel en dan verdwijn ik bijna letterlijk met de noorderzon. Ik ben nog niet heel weg of kom al een broeder tegen, een hartelijke begroeting, God zij met u en weg zijn we. Een riksja met motor of noem het ook en brommetje met drie wielen en een afdak, claxonneert. Ik zeg hem dat ik maar 5000 shilling heb om tot de luchthaven te raken… hij bijt. Het is maar een halve waarheid want ik heb er nog 10 000 maar dan hou ik nog wat over voor je weet wel, de innerlijke mens en zo. We dokkeren over de betonweg en op een zachte helling valt hij stil. Onmiddellijk geclaxoneer, getoeter en hilariteit . No problem sir.. heel even goed concentreren, demarreren en we zijn weer weg. Op de aardeweg naar de luchthaven moet hij nog meer snelheid matigen want de kunst om de putten te ontwijken is er met dit vehickel niet minder om. Ik voel me als melk in een milkshaker. Ik ben nu natuurlijk veel te ruim op tijd.  Duidelijk de eerste en ik nestel mij in de schaduw van een roeste golfplaat bij 5 locals. Ze zitten gemoedelijk te praten en storen zich niet aan mijn aanwezigheid .  Ik versta geen bal van wat ze zeggen maar de theatraliteit waarmee het gesprek verloopt en het gezang van hun woorden, maken er een aantrekkelijke vertoning van. Druppelsgewijs komen mijn reisgenoten toe, met de 4×4, de taxi, de politiewagen of met de familie. Geen enkele meer met de elektrische riksja ! Het wordt een kleurrijke bende straks in het vliegtuig, alle varianten van donker met twee witte stipjes er tussen. Bij het scannen van mijn bagage ziet men iets verdachts ?!  Mijn netjes georganiseerde tas mag ik helemaal opensmijten naar aanleiding van een beeldje dat er in steekt. Men dacht dat ik er een baby in zitten had ?! Hoe kom je erbij ! Was dit slechte televisie of wat ?!  Het vliegtuigje landt stipt en vertrekt zelf maar enige voorsprong richting Dar es Salaam. We zijn een half uur vroeger op Dar International Airport, 30 °c, een vochtig hitte hangt in de lucht. Het briesje doet deugd en wekt de indruk verfrissend te werken. De wachttijd valt nogal mee, een babbel met een Fins koppel ( ze maken met warm voor Serengeti ), chilli chips uit Tanzania ( en ze zijn chilli zulle ! ), een fles water, even het internetcafé testen ( dit valt tegen met een qwerty klavier ) en boven alles mijn boek dat ik ben begonnen, ‘ voor ik doodga’. Ik geraak er zo door gefascineerd dat ik even deze wereld vergeet. Om 2u 15 stipt trekt het Egyptianair toestel zich op hang, de krachtige motoren duwen het toestel van de grond en daar gaat mijn tijd in Tanzania. Alleen foto’s, wat tekst en mijn verhaal zijn de oogst die ik meebreng. Er volgt een lekkere maaltijd en daarna val ik in een diepe rustige slaap – zalig ! In Cairo duurt het wachten langer, ik vind er niet direct mijn draai en voel ook al veel meer kilte dan in het zwoele Dar. Ik lees er mijn boek uit en dan begin ik van alles op te merken… Je hebt er geen idee van hoe druk mensen zijn, gejaagd of net tegenovergesteld, slenteren, gelaten zijn. Hoe verschillend mensen ook zijn, gesluierd, amper aangekleed, sjiek, avontuurlijk, met hond, tsjoolders, mannen met pakken en vrouwen met zakken en kinderen. Intelligent doen ( misschien ook zijn ), gapen, aanstaren, op de computer tokkelen en boven alles met het mobieltje dicht tegen het oor ‘spelen’. We sluiten de reis af zoals we ze zijn begonnen, met een half uurtje vertraging. Ik kijk nog ‘ns goed door het raampje, de blauwe hemel en de  witte vlokken van wolken onder ons geven me een vakantiegevoel. De landingsprocedure is ingezet, we verdwijnen in het wolkendek. Even heerst er het gevoel er nooit meer uit te komen, zo laag hangen de wolken. Het toestel zet zich met een zachte plof op Belgische bodem. Het is er koud, 6°C.

Advertenties
7 reacties
  1. kathy vanden avenne zei:

    Carl,

    Zonet geboeid je blog gelezen. Vind je verslag vree goed. Het leest als het betere boek. Misschien een idee om samen met Marieke een boek met je – beslist steengoede – foto’s uit te brengen….
    Hartelijke groeten,
    Kathy

    • carllapeirre zei:

      Bedankt Kathy voor de enthousiaste reactie !
      Mvg
      Carl

    • PAULA VAN MEERBEEK zei:

      EEN ECHTE SPANNENDE ROMAN; bEDANKT VOOR DE INFORMATIE; wE VINDEN HET GEWELDIG SPANNEND;
      PAULA EN PIERRE JACOBS

  2. Diane Maes zei:

    Carl

    Een goed sfeerbeeld van jouw Afrikaans avontuur.
    Je bent blijkbaar niet enkel vlot met beelden!

    Groet

    Diane

    • carllapeirre zei:

      Bedankt Diane,

      en wanneer jij dat zegt, doet dit nog zoveel meer deugd !
      Merci !

  3. carllapeirre zei:

    Het is de bedoeling dat ze in de loop van deze maand erop komen, ik hou je op de hoogte. Bedankt voor de waardering 8

  4. Els Charle zei:

    Carl,
    ik heb geboeid jouw verhaal gelezen ! Komen je foto’s ook op de blog ? Ben benieuwd. Groetjes, Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: