Het is intussen alweer meer dan drie weken geleden… De mails zijn doorgenomen en het antwoordapparaat is beluisterd. De eerste pasfoto’s zijn alweer genomen. We zitten bijna helemaal op koers, maar de reis die we maakten blijft nog na zinderen. Op deze pagina word je meegenomen op onze Namibië reis en zoals reeds vroeger gemeld, als god bestaat dan heeft hij toch wel uiterst zijn best gedaan om de bezoekers met verstomming te slaan. In tegenstelling tot alle vorige reizen die we maakten waar de mens centraal stond in onze benadering, was het dit keer een bewuste keuze om de mens te mijden en met verwondering naar de natuur te kijken en te genieten. Nu ja met zo’n groot land en zo weinig mensen in aantal was dit nu ook niet de moeilijkste opgave. Reeds de eerste dag, we waren bij manier van spreken nog niet helemaal uit het vliegtuig, was het raak met een onverwachte dichte benadering van giraffen die er ons heel even attent op maakten dat we toch maar kleine wezentjes zijn en moeten uitkijken. En dit op korte afstand van Windhoek, de hoofdstad van Namibië.

Op weg en dit zou een veel voorkomend beeld worden, met alle mogelijke natuurvariaties er rond.

Dode boom of boom in winterslaap...

Wat komen die snuiters hier doen, heel even een babbeltje mee doen ...

De Kalagari, het grote niets… Je kunt die op twee manieren aanpakken, via de ‘ autostrade ‘ naar het zuiden vliegen en niets zien of zoals Jo het aanpakt, langs ‘desolate’ wegen rijden en genieten van een wisselend landschap, dat voldoende kansen biedt om te fotograferen. Als we tien tegenliggers op een hele dag zijn tegengekomen, zal het veel zijn. Onwaarschijnlijk mooie, verrassende, anders dan gewoonlijk Namibische landschappen gezien. In het Kalahari Anib lodge is het de zoete inval, veel volk en pas morgenochtend de kans tot een korte safari. Nu is het genieten van de warmte en de koelte van het zwembad… verrassend koel. De zon doet dan weer deugd natuurlijk ! Westerse vleeklompen liggen met halfopen gesperde mond te genieten/klagen van de laatste warme zonnestralen van deze dag. We zijn soms een raar volkje als je het mij vraagt. Bromvliegen/bijen, ik weet niet wat het zijn, maken het lekker bont boven ons.

Wel moet je er voor zorgen dat de benzinetank nooit leeg is natuurlijk.

Kiezen we voor de 'autostrade' ?

Soms wordt de aanwezigheid van 'de mens' nadrukkelijk verraden ....

Maar uit eindelijk, kilometer per kilometer

wordt het het grote niets,

met hier en daar, zeker weten goed verscholen, dieren.

En dat bij een oorverdovende stilte... zalig

We zijn intussen vrijdag 7 oktober. Na een korte safari met beperkt succes, beginnen we aan onze langste rit van de hele reis, 480 km langs zeer vlotte weg. Het spektakel aan landschapvariaties is intens en niet altijd zoals we het in de boekjes zien. Het wordt lastig om niet om de vijf minuten te stoppen om te fotograferen. Beste oplossing is af en toe de ogen dicht doen en even een dutje doen. Jo en ik wisselen mekaar af tijdens het rijden. De dames zorgen voor de animatie. We nemen een break om aloevetbomem te gaan bekijken, een boeiend gegeven. Er volgen nog meerdere haltes en we landen met een lege benzinetank aan onze volgende tussenstop, Aus.

Natuur ...

Beeld uit de beperkt geslaagde safari... je wordt niet altijd op je wenken bediend.

Aloë vetbomen,

op de meest onmogeljke, warme plekken. In blakende zon.

op de meest onmogeljke, warme plekken. In blakende zon.

En de aanwezigheid van de mens die soms voelbaar en zichtbaar is.

Na de vermoeiende tocht van gisteren, is er vandaag een zeer korte verplaatsing – in Namibische termen – en dat op zeer goede weg. Dat maakt dat we iets langer slapen, rustig ontbijten – English breakfast ! – en toch reeds tegen de middag in Luderitz zijn. Op de landkaart staat de stad aangeduid als van ‘nationaal’ belang want tenslotte is er ook een haven bij… stel u vooral geen Antwerpen voor, zelfs Gent en Zeebrugge zouden te veel oneer worden aangedaan. Nog nooit maakte ik zo’n dode stad mee, je kunt die zowaar vergelijken met een stadje uit een cowboyfilm uit de jaren 70 waar zo af en toe ‘ns iemand uit een deur komt van een saloon of een winkeltje maar verder spookie… zelfs onze thuishaven Bissegem is drukker ! Ook veel zaken zijn gesloten. We vinden wel de dame die ons een permit kan bezorgen voor de Kolmanskuppe voor morgenochtend. Voor de reisgenoten blijft eten belangrijk en we kunnen maar op één plaats terecht, dezelfde waar we reserveerden voor deze avond. In de namiddag dwalen we rond langs de kust en ook nu weer slaat de natuur ons met verstomming. Opnieuw de oorverdovende stilte, het desolate karakter van de landschappen. Vederop genieten we van het spektakel van de Atlantische oceaan, die met het opkomend water, met krachtige grote golven beukt tegen de rotsen. Het doet denken aan Cap Gris of Blanc Nez.

Op weg naar Luderitz

spektakel

De mens, zand en één van de vele soorten blauw

zout, droogte en stilte

Zout, zand, rots en stilte.

en dan het bonkende geluid van de oceaan tegen de rotsen van de branding

Ons nesthotel lag letterlijk op de branding van de oceaan. Het was dan ook fijn om met open venster te kunnen slapen en de zee als geluiddecor te hebbenWe zijn vroeg uit de veren want ik wil bij de zonsopgang in Kolmanskuppe staan om te fotograferen. Kolmanskuppe is de reden waarom zo diep zijn afgezakt. Ontgoocheling … er hangt dichte mist over de stad. Ook over Kolmanskuppe ? Het ontbijt hebben we laten verpakken om mee te nemen. Het is koud. De mist blijft hangen en ja ook over Kolmanskuppe. Na de eerste ontgoocheling zie ik toch de schoonheid van de omstandigheden en wordt het nog meer een spookstad. Door het vroege uur zijn we alleen en kan ik naar hartelust fotograferen. Mijn reisgenoten zijn geduldig en dat kan ik best waarderen. Rond 10 u vervolgend we onze weg. Het ontbijt wordt met stukjes en beetjes verorbert. De mist is plots verdwenen en we weten weer dat we in Namibië zijn. Beetje bij beetje stijgt de temperatuur weer. Eenmaal op de D707 zijn we echt wel alleen. Geen auto’s, geen locale mensen en geen toeristen, beperkte aanwezigheid van dieren. Stilte, licht en landschap. We lopen percies in een verlaten decor van een film. De landschappen zijn ‘niet te doen’.

Mist in het land van de hitte

De mist hangt ook over Kolmanskuppe

Vergane glorie,

beetje bij beetje ingenomen door het zand

Dit gaf me even een akelig gevoel...

En dan is er weer de zon.

en de bijhorende hitte.

Voor de ene niet boeiend/kleurrijk genoeg, voor de ander adembenemend ...

Dinsdag 11 oktober 2011 Het avontuur Sossusvle.

5u30, de wekker laat zich van zijn hevigste kant horen, badkamer binnen, tandenpoetsen, aankleden en zoals gisteren afgesproken om 6u stipt aan de receptie waar ons een grote ontbijtmand staat op te wachten – déjeuner sur le sable – zal uitgebreid kunnen worden geproefd. Je moet de mand met z’n tweeën zeulen, zo rijkelijk is ze en om 6u20 staan we aan de toegangspoort van het natuurpark. We zijn al niet meer de eersten. Er staan er acht voor ons. Gelukkig hebben we al alle formaliteiten geregeld zodat we vlot zullen kunnen doorgaan. Om 6u30 stipt, o zo onafrikaans, kan de koers naar het zand beginnen.

Het is een koers omdat ook de zon aan haar dag is begonnen. In snel tempo komt ze van achter de bergen en heuvels. Het spectakel is adembenemend voor wie toch een beetje gevoelig is voor natuurlijke schoonheid. Jo en ik zijn een perfect ingespeeld duo. Als ik vraag om te stoppen word ik op mijn wenken snel en efficiënt bediend. Ik kan mijn zalig uitleven en de dag is nog maar begonnen. Wat moet dit straks worden ? En onze dames zegt u ? Die kunnen er echt mee van genieten en gaan volledig op in het spectakel. De aangeduide stopplaatsen zijn meer dan de moeite waard ook al sta je er niet alleen. De mogelijkheden zijn zo uitgebreid dat het niet eens opvalt de er nog ‘concurrrenten’ staan.

Dune 45: ook een gemeenplaats, maar zo imposant dat je er geen erg kunt in hebben dat je ze niet voor u alleen hebt. D klim naar boven is niet te onderschatten, vermoeiend en moet je echt op je eigen tempo aanpakken. Hier ervaar je hoe klimmers in de Tour de France zich kunnen verbranden… dat ondervinden onze dames en houden het nogal vlug voor bekeken. Zelf heb ik het ook lastig, word ik dan toch een jaartje ouder ? Het is vermoeiend tot ik mezelf beter organiseer, minder geweldig ben en af en toe een fotopauze inlas en plotseling gaat alles veel beter, wordt het genieten, kijken en fotograferen. Zalig.

Er steekt mij een compagnie Italiaanse oudjes voorbij, lekker tetterend en kabaal voor de hele vallei als of het niets inhoud om even het klimmetje te doen. Ik maak de klim tot ik ver genoeg ben van alle lawaai en rustig wat beeldmateriaal kan verzamelen. Zalig !

Beneden wachten mijn metgezellen, geduldig, enthousiast, nieuwsgierig…Na de inspanning is het tijd om een deel van het ontbijt te nuttigen. Het doet deugd. We mankeren niets, het is percies alsof we ter plekke waren gebleven in de lodge… rijkelijk, buitensporig, van het fruitsapje over de eitjes naar een lekker boterham met de toespijs die ons past. We genieten en vergeten even de hele wereld rondom ons.We vervolgen onze weg naar Deadvlei. Jo heeft zich voorgenomen zelf met de 4×4 tot daar te rijden. Natuur en wagen beslissen er anders over. Na nog geen 500 meter zitten we muurvast. Ik deed Jo stoppen want ’t was weer al mooi natuurlijk en om ze niet te zetten te bakken wijs ik aan dat ze onder een boom kunnen wachten en ja dan gebeurt het natuurlijk, geen grip meer en vast… Jo voelt zich mislukt … wat zou het ! Daar gaan we nu toch niet over kankeren ! Niets van aantrekken, de taxi brengt ons wel te plekke en zorgt wel dat we de wagen straks vrij hebben. Het is snoei heet. Onze picknick mand en fotomateriaal leggen we onder een boom die voor verkoeling zorgt. Het is er nu maar heet. Op naar Deadvlei, het is er om te sterven, zo heet. Maar daar heb ik nu geen tijd voor. Wat ik zie is zo overweldigend dat ik toch even de tijd moet nemen. Het ballet van de boomskeletten tegen het decor van de oranje duinen en knal blauwe lucht grijpt je naar de keel. En dan vlieg ik erin, ik maak een aantal keuzes en laat me dan volledig gaan. Op een bepaald moment ben ik nog de enige die er is. De wind speelt in mijn hoed die een goede bescherming is tegen de zon die pal op mijn knikker zit. Ik hou hiervan. Ik zou nog uren kunnen door gaan, maar ze zijn ook nog de metgezellen die op mij zitten te wachten. Moe maar voldaan keer ik terug. Zij speelden reeds hun middagmaal naar binnen, maar lieten zeker genoeg over voor mij. Maar boven alles, dorst dorst en nog eens dorst. Er kan inderdaad niet genoeg voor worden gewaarschuwd om voldoende drinken mee te hebben, ook al wordt het lauw. En de hoed en het stevig schoeisel staat ook niet mis.

Op naar Sossusvlei, weer een ander spectakel. De duinen en de lucht blijven het zelfde, maar nu met een drinkplaats en wat groen als toetje. Adembenemend. Ik beloof mijn gezelschap om tegen 14u15 ermee te stoppen, voor hen is het genoeg geweest ook wetende dat we nog een autoprobleem hebben. Hun geduld zal beloond worden. Stanly – de geduldige taxichauffeur- brengt ons terug tot bij de wagen. De banden wat lossen, wat heen en weer geduw, in achteruit en veel ervaring, het is hem aan te zien dat dit niet de eerste keer is, komt de wagen los uit het zand. Moeizamer dan verwacht. Dat kun je zien aan zijn grimassen en geconcenteerd werken. Maar eind goed al goed en we zijn de man zeer dankbaar. We rijden terug naar de lodge, maar met haltes. Ik kan het niet laten. En nu de zon begint te zakken wordt het zelfs weer intens… de laatste halte was een halte te veel zou later blijken. Ik verontschuldig mij en zeg dat ik ze alle drie graag zie. En ik meen het nog ook.

Moe en voldaan zijn we terug. Mijn batterij is plat. Ik voel het aan de keel, de lippen, de neus… er doet overal wel iets zeer. 51 jaar zo oud is dat nu toch ook niet zeker ? Het avonddiner is zalig en sterkt de mens…

Het ochtendgloren ...

met verdwaalde boompjes

Zelfs boeiend in zww

kleur, licht en schaduw

Het kiekje onderweg ...

Dood of toch niet ?

In de buurt van Dune 45

Deadvlei, de bakoven van Namibië

maar opgeven stond wel niet in mijn woordenboek die dag !

Zo wreed en zo mooi kan de natuur zijn.

We moeten er alweer vandoor, richting Swakopmund. Dit is de kust. Het zou wel ‘ns een stukje frisser kunnen zijn maar we zijn er niet rouwig om. We kunnen via de snelle weg en niets zien of een binnenweg nemen en van de ene verbazing in de ander vallen. Het is evident dat we voor optie twee gaan. Ik zit aan het stuur en dat is ook wel ‘ns leuk. Er is een opeenvolging van verrassende landschappen, kloven, heuvels en bergen. Het is een schouwspel waar je nooit genoeg van krijgt. Een fotootje komt er natuurlijk ook weer bij. Wat zal ik daar allemaal moeten mee aanvangen… ik zou wel drie boeken kunnen maken !

Swakopmund is een ‘kunstmatige stad’. De stad heeft een kartonnen gevoel. Het lijken wel huizen uit een overjaarse western. De stad werkt ook ontnuchterend. Tot nu toe leken we wel rond te rijden in één grote ode aan het aardsparadijs. Maar hier word je weer geconfronteerd met de werkelijkheid. Aanhef tot industrie met een hoofdrol voor ‘de mens’, die erin slaagt de natuur geweld aan te doen. Sloppenwijken, heel even weet je weer dat je in een arm land aan het rond rijden bent. Maar het is maar voor kort. We gaan nieuwe schoenen kopen. Mijn bruintjes die ik zo graag aan had hebben de geest gegeven en mijn sandalen zullen het ook niet lang meer uitzingen ! Door een misverstand tussen man en vrouw krijg ik er nog een schoon hemdje bovenop en dit voor een prijsje.

Het B&B waar we terecht komen is modern, westers, goed uitgerust en waar je direct een thuisgevoel bij hebt. Jammer dat we ook hier maar één nacht zullen blijven. 

adembenemende landschappen

Van de ene verwondering in de andere

onverwacht bezoek tijdens onze lunchpauze

verwonderd ....

bewonderend !

Advertenties
18 reacties
  1. Zucht, geweldig… Ik was een jaar of 15 (?) geleden in Namibië en herbeleef die onvergetelijke reis met jouw schitterende foto’s!

    • carllapeirre zei:

      bedankt en ik laat je de komende dagen nog al ‘ns meer genieten.

    • carllapeirre zei:

      You really shoult do it !!!

  2. PAULA VAN MEERBEEK zei:

    wE GENIETEN ER ENORM VAN;
    pROFICIAT

  3. Christ Van Steenkiste zei:

    Carl, de portrettentrekker goes ‘nature’,
    maar sommige van uw natuur foto’s zijn eigenlijk
    stiekem
    weer portretten…
    van God zelve…
    PURE KUNST, ZIJN CREATIE,, jouw creatie!
    Christ

  4. Carmen Van der Borght zei:

    Prachtige foto’s !!

  5. Helena zei:

    En zo kom ik toch de verhalen, die ik thuis niet hoor, te weten van mijn oudjes 🙂 Thx!

  6. MMMMooooooooi , Zeeeeeeeeeeeeeerrr mOOOOOOi wat kan er meer aan toegevoegd worden dan MoOi PrAcHtIG en ja je moet het gezien hebben hoe MMMMoooooI het is

  7. Tuuli zei:

    Ik kijk al uit naar de verhalen zondag 🙂

  8. roquetje zei:

    ik ben er echt sprakeloos van … alsof ik je reis zelf beleef! Naast een fantastische fotograaf ben je ook nog een goeie schrijver! Proficiat Carl …

  9. jo zei:

    Hier zijn geen woorden voor hé 🙂

    • PAULA VAN MEERBEEK zei:

      WIJ GENIETEN VAN DAT MOOIS;
      BEDANKT
      PAULA VAN MEEREBEEK

  10. Oeps, meer dan sprakeloos.
    We worden verwend, prachtige foto’s om van weg te dromen en dan nog het typische verslag in “Carl” Stijl erbij.
    Wanneer de rest Carl en Ingrid?

  11. kristien zei:

    ‘k probeer eventjes mee te genieten van de stilte

  12. roquetje zei:

    ik ben sprakeloos …

  13. Els zei:

    Prachtig ! Ben ook benieuwd naar ‘nog meer foto’s’ van deze “onvergeeeetelijke reis” (dixit Jo) ! Grtjes, Els

  14. Pieterjan Lefever zei:

    mooi mooi, benieuwd naar de andere foto’s van Namibië …

    Groeten,
    Pieterjan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: